5 mei 2015: van Dubarry naar Charron (Talazac).

In de vroege ochtend worden we gewekt door enorme windvlagen en stortregens die onze gîte teisteren. De forse wind blijft de hele voormiddag nog aanhouden, maar bij ons vertrek is het wel opgehouden met regenen. Op vele plaatsen treffen we, vooral dorre, takken aan die het geweld van de wind niet hebben kunnen weerstaan. Na twee uurtjes wandelen halen we de Oost-Duitse dames in. We maken enkele foto’s en nemen afscheid. Zij zullen straks vanuit Aire-sur-l’Adour een stuk via het openbaar vervoer afleggen. Zij willen per se Saint-Jean-Pied-de-Port halen alvorens volgende week dinsdag terug naar Leipzig te vliegen.

vlak voor ons afscheid van de Oost-Duitse familie

Op een traject dat parallel loopt met een spoorlijn treffen we opnieuw een plek aan waar de pelgrim uitgenodigd wordt om even halt te houden. Er is zelfs een plek voor nat weer voorzien aan de overkant van de spoorlijn.

Onze eerste halteplaats is Barcelonne-du-Gers een klein en weinig betekenend plaatsje dat bijna opgeslorpt wordt door zijn grotere buur Aire-sur-l’Adour. Vanaf Barcelonne is het even gedaan met de rust, want je moet de drukke verkeersweg volgen om in Aire te geraken. Nadat je de indrukwekkende rivier de Adour hebt overgestoken loop je het centrum van dit plaatsje binnen. Aire bruist. Veel volk op straat en ook in deze tijd al relatief veel toeristen. De winkelstraat zou er één van bij ons kunnen zijn. Winkels van gekende ketens, dezelfde reclames. Even verderop kom je een heuse overdekte markthal tegen. Hieraan kunnen we niet weerstaan en we lopen even binnen. Gezellige bedoening, plaatselijke handelaren die hun verse waren in primitieve stalletje etaleren aan moderne prijzen (!). We kopen er alleen wat brood. Met de inkopen, gedaan in een nabijgelegen winkel, zoeken we een terras op om onze lunch aan te spreken.

de Adour

Vanuit deze plaats moeten we de GR-route verlaten. De weg naar onze verblijfplaats loopt parallel aan de GR-route die enkele kilometers oostelijker ligt met daar tussenin de A65-autoweg. Het is flink klimmen geblazen bij het verlaten van Aire en we moeten goed opletten dat we ons niet van weg vergissen. Er is hier hier immers geen bewegwijzering. Na een tijdje raak je ook het gevoel kwijt dat je de weg van Le Puy aan het lopen bent. Geen andere wandelaars, niets verwijst naar de pelgrimsweg. Ontheemde pelgrims. Gelukkig zien we af en toe een spaarzaam bordje dat verwijst naar onze bestemming. De route gaat uitsluitend over geasfalteerde wegen en net toen we dachten dat we de weg kwijt waren dook de gîte op.

wat een luxe voor de pelgrim

We worden hartelijk ontvangen door de eigenaar van de gîte rural de Talazac. Omdat er in de gîte zelf een groep jongeren die een circusopleiding doet, bivakkeert, krijgen we een luxueuze 4-persoonschalet toegewezen. Na een eerste inspectie concluderen we dat de omweg naar dit verblijf absoluut de moeite waard is. Doordat de chalet georiënteerd is op het dal, krijgen we er een prachtig uitzicht gratis bij. Ook het avondmaal is helemaal in stijl. Aperitief, salade van verse asperges, visschotel uit de oven met sla, kaas, ijs met chocoladetaart en amandel en om af te sluiten een ‘infusion’ van citroenmelisse. Pas om 11.00 uur ’s avonds verlaten we de tafel na een gezellige avond en een optreden van de heer des huizes met zijn ‘gaïta‘ (Galicische doedelzak die o.a. qua vingerzetting en timbre afwijkt van de Schotse doedelzak) en vervolgens zijn Ierse fluit. ‘Celtic music‘ door een Bretoen in de Landes.