30 april 2015: van Castet-Arrouy naar Marsolan.

De gîte communal van Castet-Arrouy is een aanrader. Vannacht prima geslapen. Een goed bed, een aangename douche en nette WC’s. Over het ontbijt, dat de avond voordien al wordt klaargezet (brood in handdoeken gewikkeld), hoor je ons niet klagen.

Fysiek leek het vanmorgen alsof ik gisteren wel 40 km gewandeld had over een zwaar parcours, terwijl we effectief slechts een 20-tal km afmaalden over een relatief gemakkelijk terrein. Het zal een kwestie zijn van nog even te wennen aan de eisen die zo een wandeling aan het lichaam stelt, veronderstel ik.

Het is precies 15 km wandelen tot Lectoure, de eerstvolgende plek in de bewoonde wereld. Daar doen we dan ook bijna 4 uur over. Ook vandaag verlangen we naar het asfalt. Op de niet verharde paden is de grond dermate doorweekt dat we bij tijd en wijlen tot aan onze enkels door de modder moeten. Het is telkens weer zoeken naar een stukje gras of keien aan de kant van het pad om te voorkomen dat we helemaal wegzakken in de modderbrij. Blijkbaar is de ondergrond moeilijk doordringbaar, want de laatste dagen is hier geen regen geweest. De dagen daarvoor, zo vertelt men ons, des te meer. Na al dat natte gedoe moeten we, alvorens Lectoure binnen te lopen, nog een flink stuk omhoog. Ook Lectoure, hoog gelegen boven op een kalkrots, is een oppidum. De mooie vergezichten en de wetenschap dat hier een terrasje op ons wacht maakt de inspanning die de beklimming van ons vergt, een stuk lichter. Een uitgebreid bezoek aan een terrasje in een weldoend zonnetje doet ons de ellende van het ploeteren in de modder snel vergeten.

in de verte wenkt Lectoure

Natuurlijk bezichtigen we ook de 15e eeuwse gotische kathedraal Saint-Gervais-et-Saint-Protais die door de verwoestingen in de afgelopen eeuwen een deel van haar charme verloren heeft. De vestingwallen die Lectoure omringen verwijzen naar de ontstaansgeschiedenis van dit gallo-romeinse plaatsje dat in het verleden een meer prominente plaats innam in het politieke en maatschappelijke leven in het departement van de Gers. Voor een bezoek aan de befaamde thermen van Lectoure hebben we onvoldoende tijd.

de 15e eeuwse gotische kathedraal Saint-Gervais-et-Saint-Protais

Naar Marsolan toe is het vanaf hier nog zo ’n kleine 9 km opnieuw via modderige paden met af en toe een stuk welgekomen verharde weg. In dit dunst bevolkt gebied van Frankrijk, gedomineerd door de rivier de Gers, raken we een beetje gewoon aan de glooiende landschappen die rust en kalmte uitstralen, maar ons doen verlangen naar iets meer dynamiek.

Die dynamiek vinden we evenmin in de halteplaats van vandaag, het plaatsje Marsolan. Bij de gîte Le Bourdon aangekomen blijken we vooralsnog de enige gasten te zijn en alles wijst erop dat selfservice hier aan de orde is. Geen probleem, ware het niet dat het enige winkeltje dat in de gids van Miam Miam Dodo staat vermeld, afgelopen zomer zijn deuren gesloten heeft. Althans dat wordt me verteld door een toevallige passant bij wie ik naar een ‘épicerie’ informeer. Hij biedt me aan om even mee te rijden en bij hem thuis wat eieren te halen. Ik krijg er een fles water en een blik sperziebonen ongevraagd bij. Een pelgrim eist niet, hij is dankbaar…..

gîte le Bourdon in Marsolan

Dan maar even naar de uitbater van de gîte gebeld met de vraag of hij ons enige proviand kan bezorgen. Een half uur later worden we begroet door een uitermate vriendelijke uitbater die ons verder helpt met een pak pasta, een bokaal tomatensaus en een fles rosé. Hij vertelt ons van zijn plan om zelf een épicerie te gaan uitbaten en de gîte verder uit te bouwen. Na een uurtje stapt hij op met de belofte dat we morgenvroeg jam, boter, vers brood en koffie zullen aantreffen. Ondanks alles smaakt de geïmproviseerde maaltijd uitstekend. Er komt verder geen volk meer opdagen en zodoende overnachten we met z’n tweetjes in een gîte die plaats biedt aan ruim 20 personen.