28 oktober 2015: van Ostabat naar Saint-Jean-Pied-de-Port.

Ook gisterenavond hebben we een heel gezellige avond beleefd in de Baskische gîte Gaineko Extea. Een uitgebreide maaltijd, fijn gezelschaop van twee andere Franse pelgrims en een gastheer die regelmatig zijn zanglust en zangkunst demonstreerde. In de gids staat dan ook terecht vermeld dat de gastheer mee aan tafel zit en tijdens de maaltijd vooral Baskische liederen ten gehore brengt. Enkele van deze ‘optredens’ zijn door pelgrims die hier eerder logeerden op You Tube gepost.

De Baskische uitbater van de gîte Gaineko Extea begint stilaan beroemd te worden in pelgrimsmiddens.

Vanmorgen was er niets meer te merken van de forse regenbuien van gisterenavond. Na een uitgebreid ontbijt, opnieuw begeleid door Baskisch gezang, was er een hartelijk afscheid van de gîte-eigenaren en maakten we ons op voor de laatste etappe van de Via Podiensis. Wat in 2013 in Le Puy-en-Velay begonnen was, zou vandaag zijn beslag krijgen in Saint Jean Pied de Port, een traject van 770 kilometer door ons uitgesmeerd over drie jaren.

De Pyreneeën zijn nu echt vlakbij.

De eerste acht kilometer liepen op of langs de D933. Weinig spectaculair en bovendien moest je voortdurend het wegdek in de gaten houden om de talrijk aanwezige uitwerpselen van schapen te ontwijken. Eens we de D933 achter ons hadden gelaten ging de route over rustige wegen en onverharde wandelpaden. We hielden even halt bij een bioboerderij waar je koffie, koek en huisbereide yoghurt kon gebruiken. Kosten: donativo. Alles 100% bio tot en met de toiletten waar het spoelwater vervangen was door houtzaagsel.

Rond het middaguur hielden we halt in Saint Jean le Vieux waar we in een klein café onze picknick aanspraken. Zeer de moeite was het kerkje in La Madeleine, met een interieur niet veel grote dan een royale huiskamer, maar met de nodige devotie. Het kerkhofje was een echt kerkhof, met andere woorden gelegen aan en rondom het kerkje, met graven die tot aan de ingang van de kerk reikten. Het hele kerkhof ademde de sfeer uit van de aankomende feestdag van Allerheiligen. Hier en daar was nog een bezoeker de laatste hand aan het leggen aan de poetsbeurt van het graf van een familielid of bekende. Vanaf hier was het nog maar 4 kilometer tot Saint Jean Pied de Port, met aan onze rechterhand de snelstromende Nive, die ook het grensstadje doorkruist. Het stralende weer trakteerde ons op geweldige panorama’s van de Pyreneeën die nu wel heel erg dichtbij kwamen.

Schitterende wolkenpartijen vielen ons vandaag te beurt

Op de achtergrond het lieflijke kerkje van La Madeleine.

Alvorens door de Sint Jacobspoort Saint Jean binnen te lopen moest er nog even een laatste pittige klim genomen worden. Het plaatsje lag er nog precies bij zoals ik het in mijn herinnering had opgeslagen, destijds de startplaats voor mijn Camino Francés: een hoog ‘Valkenburggehalte’ door de talrijk aanwezige souvenirwinkeltjes en winkels met (zogenaamde?) artisanale produkten en veel, heel veel toeristen in dit oudere stadsdeel. In het plaatselijk pelgrimsbureau werden we hartelijk ontvangen door de dienstdoende vrijwilligers. We ontvingen hier onze laatste stempel ten bewijze dat we in Saint Jean Pied de Port aangekomen waren.

Saint Jean Pied-de-Port: de St. Jacobspoort

Na hier nog een poosje een beetje doelloos rondgekuierd te hebben, na een laatste ontmoeting met een medepelgrim en na even door de Porte d’ Espagne gewandeld te hebben (de heimwee naar de Camino Francés knaagde even), realiseerden we ons dat we hier nog weinig te zoeken hadden en regelden onze terugkeer naar Arthez-de-Béarn, waar we onze auto hadden achtergelaten.

De Porte d’ Espagne: eenmaal hier gepasseerd ben je op weg via de Camino Francés en begint de oversteek van de Pyreneeën.

Een mooie wandeling langs de Via Podiensis, annex weg van Le Puy, annex GR 65 zat er op. We waren getuige van een schitterende natuur, met de Aubrac als voor ons nog niet geëvenaard hoogtepunt, met vele mooie ontmoetingen met medepelgrims en met bijzondere verblijven in een aantal bijzondere gîtes. Zeker, er is een beetje spijt dat het erop zit, want het onderweg zijn is en blijft het belangrijkste. Daarnaast is er ook wel enige trots, want we hebben volgehouden en het hele traject afgelegd. We kijken er nu al met enige heimwee op terug en zullen daarom de herinnering zorgzaam koesteren.

Het stationnetje van Saint Jean lag er werkeloos bij wegens werkzaamheden aan de spoorlijn. Vervoer van en naar Bayonne geschiedt nog enige tijd gedeeltelijk over de weg met ingelegde busverbindigen richting Bayonne.

0-0-0-0-0-0-0-0-0-0-0-0-0-o